دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶۸

دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان — این نکته شیرین را در جان بنشان ای جان

زیرا عرض و جوهر از ذوق برآرد سر — ذوق پدر و مادر کردت مهمان ای جان

هر جا که بود ذوقی ز آسیب دو جفت آید — زان یک شدن دو تن ذوق است نشان ای جان

هر حس به محسوسی جفت است یکی گشته — هر عقلی به معقولی جفت و نگران ای جان

گر جفت شوی ای حس با آنک حست کرد او — وز غیر بپرهیزی باشی سلطان ای جان

ذوقی که ز خلق آید زو هستی تن زاید — ذوقی که ز حق آید زاید دل و جان ای جان

کو چشم که تا بیند هر گوشه تتق بسته — هر ذره بپیوسته با جفت نهان ای جان

آمیخته با شاهد هم عاشق و هم زاهد — وز ذوق نمی‌گنجد در کون و مکان ای جان

پنهان ز همه عالم گرمابه زده هر دم — هم پیر خردپیشه هم جان جوان ای جان

پنهان مکن ای رستم پنهان تو را جستم — احوال تو دانستم تو عشوه مخوان ای جان

گر روی ترش داری دانیم که طراری — ز احداث همی‌ترسی وز مکر عوان ای جان

در کنج عزبخانه حوری چو دردانه — دور از لب بیگانه خفته‌ست ستان ای جان

صد عشق همی‌بازد صد شیوه همی‌سازد — آن لحظه که می یازد بوسه بستان ای جان

بر ظاهر دریا کی بینی خورش ماهی — کان آب تتق آمد بر عیش کنان ای جان

چندان حیوان آن سو می خاید و می زاید — چون گرگ گرو برده پنهان ز شبان ای جان

خنبک زده هر ذره بر معجب بی‌بهره — کآب حیوان را کی داند حیوان ای جان

اندر دل هر ذره تابان شده خورشیدی — در باطن هر قطره صد جوی روان ای جان

خاموش که آن لقمه هر بسته دهان خاید — تا لقمه نیندازی بربند دهان ای جان