دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۶۹

رو مذهب عاشق را برعکس روش‌ها دان — کز یار دروغی‌ها از صدق به و احسان

حال است محال او مزد است وبال او — عدل است همه ظلمش داد است از او بهتان

نرم است درشت او کعبه‌ست کنشت او — خاری که خلد دلبر خوشتر ز گل و ریحان

آن دم که ترش باشد بهتر ز شکرخانه — وان دل که ملول آید خوش بوس و کنار است آن

وان دم که تو را گوید والله ز تو بیزارم — آن آب خضر باشد از چشمه گه حیوان

وان دم که بگوید نی در نیش هزار آری — بیگانگیش خویشی در مذهب بی‌خویشان

کفرش همه ایمان شد سنگش همه مرجان شد — بخلش همه احسان شد جرمش همگی غفران

گر طعنه زنی گویی تو مذهب کژ داری — من مذهب ابرویش بخریدم و دادم جان

زین مذهب کژ مستم بس کردم و لب بستم — بردار دل روشن باقیش فرو می خوان

شمس الحق تبریزی یا رب چه شکرریزی — گویی ز دهان من صد حجت و صد برهان