دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۷۷

ای دل چو نمی‌گردد در شرح زبان من — وان حرف نمی‌گنجد در صحن بیان من

می گردد تن در کد بر جای زبان خود — در پرده آن مطرب کو زد ضربان من

هم ساغر و هم باده سرمست از آن ساقی — هم جان و جهان حیران در جان و جهان من

از غیب یکی لعلی در غار جهان آمد — وان لعل شده حیران در عزت کان من

ما را تو کجا یابی گر موی به مو جویی — چون در سر زلف او گشته‌ست مکان من

جان دوش مر آن مه را می گفت دلم خستی — پیکان پر از خون بین ای سخته کمان من

گفتا که شکار من جز شیر کجا باشد — جز لعل بدخشانی کی یافت نشان من

جز دلق دو صدپاره من پاره کجا گیرم — باقی قماشت کو ای دلق کشان من

شمس الحق تبریزی از دور زمان برتر — و افزوده ز هر دوری از وی دوران من