دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۰

در زیر نقاب شب این زنگیکان را بین — با زنگیکان امشب در عشرت جان بنشین

خلقان همه خوش خفته عشاق درآشفته — اسرار به هم گفته شاباش زهی آیین

یاران بشوریده با جان بسوزیده — بگشاده دل و دیده در شاهد بی‌کابین

چون عشق تو رامم شد این عشق حرامم شد — چون زلف تو دامم شد شب گشت مرا مشکین

شد زنگی شب مستی دستی همگان دستی — در دیده هر هستی از دیده زنگی بین

آن چرخ فرومانده کآبش بنگرداند — این چرخ چه می داند کز چیست ورا تسکین

می گردد آن مسکین نی مهر در او نی کین — که کندن آن فرهاد از چیست جز از شیرین

شه هندوی بنگی را آن مایه شنگی را — آن خسرو زنگی را کرد حشری بر چین

شمعی تو برافروزی شمس الحق تبریزی — تا هندوی شب سوزی از روی چو صد پروین