دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۱

از چشمه جان ره شد در خانه هر مسکین — ماننده کاریزی بی‌تیشه و بی‌میتین

دل روی سوی جان کرد کای عاشق و ای پردرد — بر روزن دلبر رو در خانه خود منشین

ای خواجه سودایی می باش تو صحرایی — در گلشن شادی رو منگر به غم غمگین

چون پوست بود این دل چون آتش باشد غم — وین پوست از آن آتش چون سفره بود پرچین

چون دیده دل از غم پرخاک شود ای غم — تبریز کجا یابی با حضرت شمس الدین