دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۲

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن — ز آیینه ندیده‌ست او الا سیهی آهن

از آب حیات تو دور است به ذات تو — کز کبر برآید او بالا مثل روغن

پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسد — از لذت آن بوسه ای روت مه روشن

گفتم به دلم چونی گفتا که در افزونی — زیرا که خیالش را هستم به خدا مسکن

در سینه خیال او وان گاه غم و غصه — در آب حیات او وانگه خطر مردن