دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۳

بی او نتوان رفتن بی‌او نتوان گفتن — بی او نتوان شستن بی‌او نتوان خفتن

ای حلقه زن این در در باز نتان کردن — زیرا که تو هشیاری هر لحظه کشی گردن

گردن ز طمع خیزد زر خواهد و خون ریزد — او عاشق گل خوردن همچون زن آبستن

کو عاشق شیرین خد زر بدهد و جان بدهد — چون مرغ دل او پرد زین گنبد بی‌روزن

این باید و آن باید از شرک خفی زاید — آزاد بود بنده زین وسوسه چون سوسن

آن باید کو آرد او جمله گهر بارد — یا رب که چه‌ها دارد آن ساقی شیرین فن

دو خواجه به یک خانه شد خانه چو ویرانه — او خواجه و من بنده پستی بود و روغن