دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۴

آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن — بر سینه ما بنشین ای جان منت مسکن

سرمست شدم ای جان وز دست شدم ای جان — ای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن

ای ساقی هر نادر این می ز چه خم داری — من بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن

هم پردهٔ من می‌در هم خون دلم می‌خور — آخر نه توی با من شاباش زهی ای من

از دوست ستم نبود بر مست قلم نبود — جز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن

از معدن خویش ای جان بخرام در این میدان — رونق نبود زر را تا باشد در معدن

با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانی — در گور و کفن ناید تا باشد جان در تن