دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۷

گرت هست سر ما سر و ریش بجنبان — وگر عاشق شاهی روان باش به میدان

صلا روز وصال است همه جاه و جمال است — همه لطف و کمال است زهی نادره سلطان

کجایی تو کجایی نه از حلقه مایی — وگر خود به بهشتی چه خوش باشد بی‌جان

یکی چرب زبانی یکی جان و جهانی — از او بوسه به جانی زهی کاله ارزان

اگر شیر اگر پیل چنانش کند این عشق — چو بینیش بگوییش زهی گربه در انبان

چه تلخ است و چه شیرین پر از مهر و پر از کین — زهی لذت نوشین زهی لقمه دندان

بیا پیش و مپرهیز و زین فتنه بمگریز — بمستیز بمستیز هلا ای شه مردان

زهی روز زهی روز زهی عید دل افروز — از آن چشم کرشمه وزان لب شکرافشان

بجو باده گلگون از آن دلبر موزون — که این دم مه گردون روان گشت به میزان

بنوش از می بالا لب و ریش میالا — شنو بانگ و علالا ز هر اختر و کیوان

بیندیش و خمش باش چنین راز مگو فاش — دریغ است بر اوباش چنین گوهر و مرجان