دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۸

بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن — اگر بوسه به جانی است فریضه است خریدن

چو آن بوسه پاک است نه اندرخور خاک است — شوم جان مجرد برون آیم از این تن

مرا بحر صفا گفت که کامی نرسد مفت — گر آن گوهر با توست صدف را هله بشکن

پی بوسه گل را که فر بخشد مل را — جهانی است زبان‌ها برون کرده چو سوسن

غلط گر همه شاهید چو مریخ و چو ماهید — هلا بوسه مخواهید از آن دلبر توسن

درآ ای مه آفاق که روزن بگشادم — شبی بر رخ من تاب لبی بر لب من زن

دَرِ گفت فروبند و گشا روزن دل را — ز مه بوسه نیابید مگر از ره روزن