دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۸۹

دل دل دل تو دل مرا مرنجان — چرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان

بیا بیا و بازآ به صلح سوی خانه — مرو مرو ز پیشم کتف چنین مجنبان

تو صد شکرستانی ترش چه کردی ابرو — سبکتر از صبایی چرا شوی گران جان

منم کنون ز عشق رخ چو گلشن تو — فراز سرو و گلشن چو صد هزاردستان

بیا بیا دمم ده که دمدمه لطیفت — حیات دل فزاید مرا چو آب حیوان

بیار عشوه اینک بهای عشوه صد جان — هزار جان به ارزد زهی متاع ارزان

تو عقل عقل مایی چرا ز ما جدایی — سری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران

ستون این سرایی ز در برون چرایی — سرا که بی‌ستون شد نه پست گشت ویران

تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری — شبی که مه نباشد غلس بود فراوان

تو پادشاه شهری و ما کنار شهری — چو شهر ماند بی‌شه چه سر بود چه سامان

مها توی سلیمان فراق و غم چو دیوان — چو دور شد سلیمان نه دست یافت شیطان

توی به جای موسی و ما تو را عصایی — بجز به کف موسی عصا نیافت برهان

مسیح خوش دمی تو و ما ز گل چو مرغی — دمی بدم تو بر ما بر اوج بین تو جولان

تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی — چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان

توی خلیل ای جان همه جهان پرآتش — که بی‌خلیل آتش نمی‌شود گلستان

تو نور مصطفایی و کعبه پربتان شد — هلا بیا برون کن بتان ز بیت رحمان

تو یوسف جمالی و چشم خلق بسته — نظر ز تو گشاید چو چشم پیر کنعان

تو گوهر صفایی و ما صدف به گردت — صدف چه قیمت آرد چو رفت گوهر کان

تو جان آفتابی که او است جان عالم — سزد گرت بگویم که جان جان کیهان

به غیب باشد ایمان تو غیب را عیانی — که عین عین عینی و اصل اصل ایمان

خمش که تا قیامت اگر دهی علامت — جوی نموده باشی به ما ز گنج پنهان