دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۹۲

هر شب که بود قاعده سفره نهادن — ما را ز خیال تو بود روزه گشادن

ای لطف تو را قاعده بر روزه گشایان — مانند مسیحا ز فلک مایده دادن

چون قوت دل از مطبخ سودای تو باشد — باید به میان رفتن و در لوت فتادن

ما را هم از آن آتش دل آب حیات است — بر آتش دل شاد بسوزیم چو لادن

کار حیوان است نه کار دل و جان است — در خاک بپوسیدن و از خاک بزادن