دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۹۳

صد گوش نوم باز شد از راز شنودن — بی بوددهنده نتوان زادن و بودن

استودن تو باد بهار آمد و من باغ — خوش حامله می گردد اجزا ز ستودن

بر همدگر افتادن مستان چه لطیف است — وز همدگر آن جام وفا را بربودن

ای آنک به عشق رخ تو واجب و حق است — آیینه دل را ز خرافات زدودن

آواز صفیر تو شنیدیم و فریضه است — این هدهد جان را گره از پای گشودن

تا چند در این ابر نهان باشد آن ماه — جان‌ها به لب آمد هله وقت است نمودن

ای گلشن روی تو ز دی ایمن و فارغ — وی سنبل ابروی تو ایمن ز درودن

ساقی چو توی کفر بُوَد بودنِ هشیار — وان شب که توی ماه حرام است غنودن

چون آمد پیراهن خوش بوی تو یوسف — بس بارد و سرد است کنون لخلخه سودن

گفتم که ببوسم کف پای تو مرا گفت — آن جسم بود کش بتوانند بسودن

پس تا شه ما گوید کو راست مسلم — پر کردن افهام و بر افهام فزودن