دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۹۴

گر زانک ملولی ز من ای فتنه حوران — این سلسله بگذار و کسی را بمشوران

در کوچه کوران تو یکی روز گذشتی — افتاد دو صد خارش در دیده کوران

در خواب نمودی تو شبی قامت خود را — بر سرو بیفزود ز تو قد قصوران

ای آنک تو را جنبش این عشق نبوده‌ست — حیران شده بر جای تو چون تازه حضوران

از لحن عرابی چو شتر بادیه کوبد — زین لحن چه بیگانه‌ای ای کم ز ستوران

عشقا تو سلیمان و سماع است سپاهت — رفتند به سوراخ خود از بیم تو موران

شمس الحق تبریز چو خورشید برآید — زیرا که ز خورشید بود جامه عوران