دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۹۵

بفریفتیم دوش و پرندوش به دستان — خوردم دغل گرم تو چون عشوه پرستان

دی عهد نکردی بروم بازبیایم — سوگند نخوردی که بجویم دل مستان

گفتی که به بستان بر من چاشت بیایید — رفتی تو سحرگاه و ببستی در بستان

ای عشوه تو گرمتر از باد تموزی — وی چهره تو خوبتر از روی گلستان

دانی که دغل از چو تو یاری به چه ماند — در عین تموزی بجهد برق زمستان

گر زانک تو را عشوه دهد کس گله کم کن — صد شعبده کردی تو یکی شعبده بستان

بر وعده مکن صبر که گر صبر نبودی — هرگز نرسیدی مدد از نیست بهستان

ور نه بکنم غمز و بگویم که سبب چیست — زان سان که تو اقرار کنی که سبب است آن