دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۹۶

نشاید از تو چندین جور کردن — نشاید خون مظلومان به گردن

مرا بهر تو باید زندگانی — وگر نی سهل دارم جان سپردن

از آن روزی که نام تو شنیدم — شدم عاجز من از شب‌ها شمردن

روا باشد که از چون تو کریمی — نصیب من بود افسوس خوردن

خداوندا از آن خوشتر چه باشد — بدیدن روی تو پیش تو مردن

مثال شمع شد خونم در آتش — ز دل جوشیدن و بر رخ فسردن

در این زندان مرا کند است دندان — از این صبر و از این دندان فشردن

از این خانه شدم من سیر وقت است — به بام آسمان‌ها رخت بردن