دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۸۹۹

دل خون خواره را یک باره بستان — ز غم صدپاره شد یک پاره بستان

بکن جان مرا امروز چاره — وگر نی جان از این بیچاره بستان

همه شب دوش می گفتم خدایا — که داد من از آن خون خواره بستان

دل سنگین او چون ریخت خونم — تو خون من ز سنگ خاره بستان

به دست دل فرستادم دو سه خط — یکی خط را از آن آواره بستان

در آن خط صورت و اشکال عشق است — برای عبرت و نظاره بستان

دلم با عشق هم استاره افتاد — نخواهی جرم از استاره بستان