دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۰۲

چرا منکر شدی ای میر کوران — نمی‌گویم که مجنون را مشوران

تو می گویی که بنما غیبیان را — ستیران را چه نسبت با ستوران

در این دریا چه کشتی و چه تخته — در این بخشش چه نزدیکان چه دوران

عدم دریاست وین عالم یکی کف — سلیمانی است وین خلقان چو موران

ز جوش بحر آید کف به هستی — دو پاره کف بود ایران و توران

در آن جوشش بگو کوشش چه باشد — چه می لافند از صبر این صبوران

از این بحرند زشتان گشته نغزان — از این موجند شیرین گشته شوران

نپردازی به من ای شمس تبریز — که در عشقت همی‌سوزند حوران