دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۱۰

تو هر جزو جهان را بر گذر بین — تو هر یک را رسیده از سفر بین

تو هر یک را به طمع روزی خود — به پیش شاه خود بنهاده سر بین

مثال اختران از بهر تابش — فتاده عاجز اندر پای خور بین

مثال سیل‌ها در جستن آب — به سوی بحرشان زیر و زبر بین

برای هر یکی از مطبخ شاه — به قدر او تو خوان معتبر بین

به پیش جام بحرآشام ایشان — تو دریای جهان را مختصر بین

وان‌ها را که روزی روی شاه است — ز حسن شه دهانش پرشکر بین

به چشم شمس تبریزی تو بنگر — یکی دریای دیگر پرگهر بین