دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۱۲

بیا ساقی می ما را بگردان — بدان می این قضاها را بگردان

قضا خواهی که از بالا بگردد — شراب پاک بالا را بگردان

زمینی خود که باشد با غبارش — زمین و چرخ و دریا را بگردان

نیندیشم دگر زین خورده سودا — بیا دریای سودا را بگردان

اگر من محرم ساغر نباشم — مرا لا گیر و الا را بگردان

اگر کژ رفت این دل‌ها ز مستی — دل بی‌دست و بی‌پا را بگردان

شرابی ده که اندر جا نگنجم — چو فرمودی مرا جا را بگردان