دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۱۶

برآ بر بام و اکنون ماه نو بین — درآ در باغ و اکنون سیب می چین

از آن سیبی که بشکافد در روم — رود بوی خوشش تا چین و ماچین

برآ بر خرمن سیب و بکش پا — ز سیب لعل کن فرش و نهالین

اگر سیبش لقب گویم وگر می — وگر نرگس وگر گلزار و نسرین

یکی چیز است در وی چیست کان نیست — خدا پاینده دارش یا رب آمین

بیا اکنون اگر افسانه خواهی — درآ در پیش من چون شمع بنشین

همی‌ترسم که بگریزی ز گوشه — برآ بالا برون انداز نعلین

به پهلویم نشین برچفس بر من — رها کن ناز و آن خوهای پیشین

بیامیز اندکی ای کان رحمت — که تا گردد رخ زرد تو رنگین

روا باشد وگر خود من نگویم — همیشه عشوه و وعده دروغین

از این پاکی تو لیکن عاشقان را — پراکنده سخن‌ها هست آیین

زهی اوصاف شمس الدین تبریز — زهی کر و فر و امکان و تمکین