دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۱۹

عشق است بر آسمان پریدن — صد پرده به هر نفس دریدن

اول نفس از نفس گسستن — اول قدم از قدم بریدن

نادیده گرفتن این جهان را — مر دیده خویش را بدیدن

گفتم که دلا مبارکت باد — در حلقه عاشقان رسیدن

ز آن سوی نظر نظاره کردن — در کوچه سینه‌ها دویدن

ای دل ز کجا رسید این دم — ای دل ز کجاست این طپیدن

ای مرغ بگو زبان مرغان — من دانم رمز تو شنیدن

دل گفت به کار خانه بودم — تا خانه آب و گل پریدن

از خانه صنع می پریدم — تا خانه صنع آفریدن

چون پای نماند می کشیدند — چون گویم صورت کشیدن؟