دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۲۰

دیر آمده‌ای مرو شتابان — ای رفتن تو چو رفتن جان

دیر آمدن و شتاب رفتن — آیین گل است در گلستان

گفتی چونی چنانک ماهی — افتاده میان ریگ سوزان

چون باشد شهر شهریارا — بی دولت داد و عدل سلطان

من بی‌تو نیم ولیک خواهم — آن باتویی که هست پنهان

شب پرتو آفتاب هم هست — خاصه به تموز گرم و تفسان

قانع نشود به گرمی او — جز خفاشی ز بیم مرغان

گرمی خواهند و روشنی هم — مرغان که معودند با آن

ما وصف دو جنس مرغ گفتیم — بنگر ز کدامی ای غزل خوان