دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۲۵

بازآمد آستین فشانان — آن دشمن جان و عقل و ایمان

غارتگر صد هزار خانه — ویران کن صد هزار دکان

شورنده صد هزار فتنه — حیرتگه صد هزار حیران

آن دایه عقل و آفت عقل — آن مونس جان و دشمن جان

او عقل سبک کجا رباید — عقلی خواهد چو عقل لقمان

او جان خسیس کی پذیرد — جانی خواهد چو بحر عمان

آمد که خراج ده بیاور — گفتم که چه ده دهی است ویران

طوفان تو شهرها شکست است — یک ده چه زند میان طوفان

گفتا ویران مقام گنج است — ویرانه ماست ای مسلمان

ویرانه به ما ده و برون رو — تشنیع مزن مگو پریشان

ویرانه ز توست چون تو رفتی — معمور شود به عدل سلطان

حیلت مکن و مگو که رفتم — اندر پس در مباش پنهان

چون مرده بساز خویشتن را — تا زنده شوی به روح انسان

گفتی که تو در میان نباشی — آن گفت تو هست عین قرآن

کاری که کنی تو در میان نی — آن کرده حق بود یقین دان

باقی غزل به سر بگوییم — نتوان گفتن به پیش خامان

خاموش که صد هزار فرق است — از گفت زبان و نور فرقان