دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۳۸

نازنینی را رها کن با شهان نازنین — ناز گازر برنتابد آفتاب راستین

سایه خویشی فنا شو در شعاع آفتاب — چند بینی سایه خود نور او را هم ببین

درفکنده‌ای خویش غلطی بی‌خبر همچون ستور — آدمی شو در ریاحین غلط و اندر یاسمین

از خیال خویش ترسد هر کی در ظلمت بود — زان که در ظلمت نماید نقش‌های سهمگین

از ستاره روز باشد ایمنی کاروان — زانک با خورشید آمد هم قران و هم قرین

مرغ شب چون روز بیند گوید این ظلمت ز چیست — زانک او گشته‌ست با شب آشنا و همنشین

شاد آن مرغی که مهر شب در او محکم نگشت — سوی تبریز آید او اندر هوای شمس دین