دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۳۹

می پرد این مرغ دیگر در جنان عاشقان — سوی عنقا می کشاند استخوان عاشقان

ای دریغا چشم بودی تا بدیدی در هوا — تا روان دیدی روان گشته روان عاشقان

اشتران سربریده پای بالا می نهند — اشتر باسر مجو در کاروان عاشقان

آن جنازه برپریدی گر نگفتی غیرتش — بی نشان رو بی‌نشان رو بی‌نشان عاشقان

چون به گورستان درآید استخوان عاشقی — صد نواله پیچد از وی میرخوان عاشقان

ذره ذره دف زدی و کف زدی در عرس او — گر روا بودی شدن پیدا نهان عاشقان

چون تن عاشق درآید همچو گنجی در زمین — صد دریچه برگشاید آسمان عاشقان

در کفن پیچید بینید ای عزیزان کوه قاف — چشم بند است این عجب یا امتحان عاشقان

خرمن گل بود و شد از مرگ شاخ زعفران — صد گلستان بیش ارزد زعفران عاشقان

ای رسول غیرت مردان دهانم را مگیر — تا دو سه نکته بگویم از زبان عاشقان