دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۷

ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا — بشنو ز آسمان‌ها حی علی الصلا

درهای گلستان ز پی تو گشاده‌ایم — در خارزار چند دوی ای برهنه پا

جان را من آفریدم و دردیش داده‌ام — آن کس که درد داده همو سازدش دوا

قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو — کاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا

باغی که برگ و شاخش گویا و زنده‌اند — باغی که جان ندارد آن نیست جان فزا

ای زنده زاده چونی از گند مردگان — خود تاسه می نگیرد از این مردگان تو را

هر دو جهان پر است ز حی حیات بخش — با جان پنج روزه قناعت مکن ز ما

جان‌ها شمار ذره معلق همی‌زنند — هر یک چو آفتاب در افلاک کبریا

ایشان چو ما ز اول خفاش بوده‌اند — خفاش شمس گشت از آن بخشش و عطا