دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۸

ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها — صد جامه ضرب کرد گل از لذت صبا

کز یار دور ماند و گرفتار خار شد — زین هر دو درد رست گل از امر إئتیا

از غیب رو نمود صلایی زد و برفت — کاین راه کوتهست گرت نیست پا روا

من هم خموش کردم و رفتم عقیب گل — از من سلام و خدمت ریحان و لاله را

دل از سخن پر آمد و امکان گفت نیست — ای جان صوفیان بگشا لب به ماجرا

زان حال‌ها بگو که هنوز آن نیامده‌ست — چون خوی صوفیان نبود ذکر مامضی