دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۸۹

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن — آنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گرچه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم — عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

بی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدی — تا نمایم همه را بی‌ز جگر خندیدن

به صدف مانم خندم چو مرا درشکنند — کار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن

یک شب آمد به وثاق من و آموخت مرا — جان هر صبح و سحر همچو سحر خندیدن

گر ترش روی چو ابرم ز درون خندانم — عادت برق بود وقت مطر خندیدن

چون به کوره گذری خوش به زر سرخ نگر — تا در آتش تو ببینی ز حجر خندیدن

زر در آتش چو بخندید تو را می گوید — گر نه قلبی بنما وقت ضرر خندیدن

گر تو میر اجلی از اجل آموز کنون — بر شه عاریت و تاج و کمر خندیدن

ور تو عیسی صفتی خواجه درآموز از او — بر غم شهوت و بر ماده و نر خندیدن

ور دمی مدرسه احمد امی دیدی — رو حلالستت بر فضل و هنر خندیدن

ای منجم اگرت شق قمر باور شد — بایدت بر خود و بر شمس و قمر خندیدن

همچو غنچه تو نهان خند و مکن همچو نبات — وقت اشکوفه به بالای شجر خندیدن