دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۹۰

جان حیوان که ندیده است به جز کاه و عطن — شد ز تبدیل خدا لایق گلزار فطن

نوبهاری است خدا را جز از این فصل بهار — که در او مرده نماند وثنی و نه وثن

ز نسیمش شود آن جغد به از باز سپید — بهتر از شیر شود از دم او ماده زغن

زنده گشتند و پی شکر دهان بگشادند — بوسه‌ها مست شدند از طرب بوی دهن

دست دستان صبا لخلخه را شورانید — تا بیاموخت به طفلان چمن خلق حسن

جبرئیل است مگر باد و درختان مریم — دست بازی نگر آن سان که کند شوهر و زن

ابر چون دید که در زیر تتق خوبانند — برفشانید نثار گهر و در عدن

چون گل سرخ گریبان ز طرب بدرانید — وقت آن شد که به یعقوب رسد پیراهن

چون عقیق یمنی لب دلبر خندید — بوی رحمان به محمد رسد از سوی یمن

چند گفتیم پراکنده دل آرام نیافت — جز بدان جعد پراکنده آن خوب زمن

شمس تبریز برآ تیغ بزن چون خورشید — تیغ خورشید دهد نور به جان چو مجن