دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۹۱

همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن — وقت آن شد که درآییم خرامان به چمن

همه خوردند و برفتند بقای ما باد — که دل و جان زمانیم و سپهدار زمن

چو توی آب حیاتی کی نماند باقی — چو تو باشی بت زیبا همه گردند شمن

کتب العشق علینا غمرات و محن — و قضی الحجب علینا فتنا بعد فتن

فرج آمد برهیدیم ز تشویش جهان — بپرد جان مجرد به گلستان منن

ناقتی نخ هنا فهو مناخ حسن — فیه ماء و سخاء و رخاء و عطن

یرزقون فرحین بخوریم آن می و نقل — مقعد صدق چو شد منزل عشاق سکن

دامن سیب کشانیم سوی شفتالو — ببریم از گل تر چند سخن سوی سمن

چو مرا می بدهی هیچ مجو شرط ادب — مست را حد نزند شرع مرا نیز مزن

ادب و بی‌ادبی نیست به دستم چه کنم — چو شتر می کشدم مست شتربان به رسن

بلبل از عشق ز گل بوسه طمع کرد و بگفت — بشکن شاخ نبات و دل ما را مشکن

گفت گل راز من اندرخور طفلان نبود — بچه را ابجد و هوز به و حطی کلمن

گفت گر می ندهی بوسه بده باده عشق — گفت این هم ندهم باش حزین جفت حزن

گفت من نیز تو را بر دف و بربط بزنم — تنن تن تننن تن تننن تن تننن

گفت شب طشت مزن که همه بیدار شوند — که مگر ماه گرفته‌ست مجو شور و فتن

طشت اگر من نزنم فتنه چو نه ماهه شده‌ست — فتنه‌ها زاید ناچار شب آبستن

برگ می لرزد بر شاخ و دلم می لرزد — لرزه برگ ز باد و دلم از خوب ختن

تاب رخسار گل و لاله خبر می دهدم — که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن

جهد کن تا لگن جهل ز دل برداری — تا که از مشرق جان صبح برآید روشن

شمس تبریز طلوعی کن از مشرق روح — که چو خورشید تو جانی و جهان جمله بدن