دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۹۹۷

هر که را گشت سر از غایت برگردیدن — ساکنان را همه سرگشته تواند دیدن

هر کی از ضعف خود اندر رخ مردان نگرد — بر دو چشم کژ او فرض بود خندیدن

هر کی صفرا شودش غالب از شیرینی — تلخ گردد دهنش گاه شکر خاییدن

عقل میدانی او خود خر لنگ افتاده است — در براق احدی دید کسی لنگیدن

ای کسی کز حدثان در حدثی افتادی — چون چنینی تو روا نیست تو را جنبیدن

باید اول ز حدث سوی قدم پیوستن — وانگهان بر قدمش نیمچه‌ای ببریدن

خانه شاه بزن نقب اگر نقب زنی — گوهری دزد از آن خانه گه دزدیدن

من علامات گهر گفتم لیکن چه کنم — کورموشی چو ندارد نظر بگزیدن

شمس تبریز سخن‌های تو می بخشد چشم — لیک کو گوش که داند سخنت بشنیدن