دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۰۶

هر کجا که پا نهی ای جان من — بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

پاره گل برکنی بر وی دمی — بازگردد یا کبوتر یا زغن

در تغاری دست شویی آن تغار — ز آب دست تو شود زرین لگن

بر سر گوری بخوانی فاتحه — بوالفتوحی سر برآرد از کفن

دامنت بر چنگل خاری زند — چنگلش چنگی شود با تن تنن

هر بتی را که شکستی ای خلیل — جان پذیرد عقل یابد زان شکن

تا مه تو تافت بر بداختری — سعد اکبر گشت و وارست از محن

هر دمی از صحن سینه برجهد — همچو آدم زاده‌ای بی‌مرد و زن

وآنگه از پهلوی او وز پشت او — پر شوند آدمچگان اندر زمن

خواستم گفتن بر این پنجاه بیت — لب ببستم تا گشایی تو دهن