دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۰۷

شاه ما باری برای کاهلان — گنج می‌بخشد به هر دم رایگان

الصلا یاران به سوی تخت شاه — گنج بی‌رنج است و سود بی‌زیان

چشم دل داند چه دید از کحل او — نور و رحمت تا به هفتم آسمان

خود چه باشد پیش او هفت آسمان — بر مثال هفت پایه نردبان

ای به صورت خردتر از ذره‌ای — وی به معنی تو جهان اندر جهان

ای خمیده چون کمان از غم ببین — صد هزاران صف شکسته زین کمان

در نشان جویی تو گشته چارچشم — وآنگه اندر کنج چشمت صد نشان

هر نشانی چون رقیب نیکخواه — می‌برندت تا به حضرت کشکشان