دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۰۸

می بده ای ساقی آخرزمان — ای ربوده عقل‌های مردمان

خاکیان زین باده بر گردون زدند — ای می تو نردبان آسمان

بشکن از باده در زندان غم — وارهان جان را ز زندان غمان

تن به سان ریسمان بگداخته — جان معلق می‌زند بر ریسمان

ترک ساقی گشت در ده کس نماند — گرگ ماند و گوسفند و ترکمان

چون رسید این جا گمانم مست شد — دل گرفته خوش بغل‌های گمان