دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۰۹

نک بهاران شد صلا ای لولیان — بانگ نای و سبزه و آب روان

لولیان از شهر تن بیرون شوید — لولیان را کی پذیرد خان و مان

دیگران بردند حسرت زین جهان — حسرتی بنهیم در جان جهان

با جهان بی‌وفا ما آن کنیم — هرچ او کرده‌ست با آن دیگران

تا حریف خود ببیند او یکی — امتحان او بیابد امتحان

نی غلط گفتم جهان چون عاشق است — او به جان جوید جفای نیکوان

جان عاشق زنده از جور و جفاست — ای مسلمان جان که را دارد زیان

راه صحرا را فروبست این سخن — کس نجوید راه صحرا را دهان

تو بگو دارد دهان تنگ یار — با لب بسته گشاد بی‌کران

هر که بر وی آن لبان صحرا نشد — او نه صحرا داند و نی آشیان

هر که بر وی زان قمر نوری نتافت — او چه بیند از زمین و آسمان

هر کسی را کاین غزل صحرا شود — عیش بیند زان سوی کون و مکان