دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۱۲

ای دلارام من و ای دل شکن — وی کشیده خویش بی‌جرمی ز من

از نظر رفتی ز دل بیرون نه‌ای — ز آنک تو شمعی و جان و دل لگن

جان من جان تو جانت جان من — هیچ کس دیده‌ست یک جان در دو تن

زندگی‌ام وصل تو مرگم فراق — بی‌نظیرم کرده‌ای اندر دو فن

بس بجستم آب حیوان خضر گفت — بی‌وصالش جان نیابی جان مکن

غم نیارد گرد غمگین تو گشت — ور بگردد بایدش گردن زدن

جان‌ها زان گرد تو گرددهمی — جان ادیم و تو سهیل اندر یمن

بهر تو گفته‌ست منصور حلاج — یا صغیر السن یا رطب البدن

شیر مست شهد تو گشت و بگفت — یا قریب العهد من شرب اللبن

پیش مستان تو غم را راه نیست — فکرت و غم هست کار بوالحسن

هر کی در چاه طبیعت مانده است — چاره‌اش نبود ز فکر چون رسن

چونک برپرید کاسد گشت حبل — چون یقینی یافت کاسد گشت ظن

همزبان بی‌زبانان شو دلا — تا به گفت و گو نباشی مرتهن