دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۱۸

مرغ خانه با هما پروا مکن — پر نداری نیت صحرا مکن

چون سمندر در دل آتش مرو — وز مری، تو خویش را رسوا مکن

درزیا، آهنگری کار تو نیست — تو ندانی فعل، آتش‌ها مکن

اول از آهنگران تعلیم گیر — ور نه بی‌تعلیم، تو، آن را مکن

چون نه‌ای بحری به بحر اندر مشو — قصد موج و غره دریا مکن

ور کنی پس گوشه کشتی بگیر — دست خود را تو ز کشتی وا مکن

گر بیفتی هم در آن کشتی بیفت — تکیه تو بر پنجه و بر پا مکن

چرخ خواهی؟ صحبت عیسی گزین — ور نه قصد گنبد خضرا مکن

میوه خامی، مقیم شاخ باش — بی‌معانی ترک این اسما مکن

شمس تبریزی مقیم حضرت است — تو مقام خویش جز آن جا مکن