دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۱۹

ای ببرده دل تو قصد جان مکن — و آنچ من کردم تو جانا آن مکن

بنگر اندر درد من گر صاف نیست — درد خود مفرستم و درمان مکن

داد ایمان داد زلف کافرت — یک سر مویی ز کفر ایمان مکن

عادت خوبان جفا باشد جفا — هم بر آن عادت بر او احسان مکن

گرچه دل بر مرگ خود بنهاده‌ایم — در جفا آهسته‌تر چندان مکن

عیش ما را مرگ باشد پرده دار — پرده پوش و مرگ را خندان مکن

ای زلیخا فتنه عشق از تو است — یوسفی را هرزه در زندان مکن

چون سر رندان نداری وقت عیش — وعده‌ها اندر سر رندان مکن

نور چشم عاشقان آخر توی — عیش‌ها بر کوری ایشان مکن

نقدکی را از یکی مفلس مبر — از حریصی نقد او در کان مکن

شب روان را همچو استاره مسوز — راه خود را پر ز رهبانان مکن

شمس تبریزی یکی رویی نمای — تا ابد تو روی با جانان مکن