دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲۰

ای خدا این وصل را هجران مکن — سرخوشان عشق را نالان مکن

باغ جان را تازه و سرسبز دار — قصد این مستان و این بستان مکن

چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن — خلق را مسکین و سرگردان مکن

بر درختی کآشیان مرغ توست — شاخ مشکن مرغ را پران مکن

جمع و شمع خویش را برهم مزن — دشمنان را کور کن شادان مکن

گرچه دزدان خصم روز روشنند — آنچ می‌خواهد دل ایشان مکن

کعبه اقبال این حلقه است و بس — کعبه امید را ویران مکن

این طناب خیمه را برهم مزن — خیمه توست آخر ای سلطان مکن

نیست در عالم ز هجران تلخ‌تر — هرچه خواهی کن ولیکن آن مکن