دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲۳

رو قرار از دل مستان بستان — رو خراج از گل بستان بستان

کله مه ز سر مه برگیر — گرو گل ز گلستان بستان

سخن جان رهی گفتی دوش — آن توست آن هله بستان بستان

ای که در باغ رخش ره بردی — گل تازه به زمستان بستان

ای که از ناز شهان می‌ترسی — طفل عشقی سر پستان بستان

دل قوی دار چو دلبر خواهی — دل خود از دل سستان بستان

چابک و چست رو اندر ره عشق — مهره را از کف چستان بستان