دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲۴

مات خود را صنما مات مکن — بجز از لطف و مراعات مکن

خرده و بی‌ادبی‌ها که برفت — عفو کن هیچ مکافات مکن

وقت رحم است بکن کینه مکش — بنده را طعمه آفات مکن

به سر تو که جدایی مندیش — جز که پیوند و ملاقات مکن

خاک خود را به زمین برمگذار — منزلش جز به سماوات مکن

اولش جز به سوی خویش مکش — آخرش جز که سعادات مکن

آنچ خو کرد ز لطفت برسان — ترک تیمار و جرایات مکن

بنده اهل خرابات توایم — پشت ما را به خرابات مکن

ما که باشیم که گوییم مکن — چونک گفتیم ممارات مکن