دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۳۰

گفتی مرا که چونی در روی ما نظر کن — گفتی خوشی تو بی‌ما زین طعنه‌ها گذر کن

گفتی مرا به خنده خوش باد روزگارت — کس بی‌تو خوش نباشد رو قصه دگر کن

گفتی ملول گشتم از عشق چند گویی — آن کس که نیست عاشق گو قصه مختصر کن

در آتشم در آبم چون محرمی‌نیابم — کنجی روم که یا رب این تیغ را سپر کن

گستاخمان تو کردی گفتی تو روز اول — حاجت بخواه از ما وز درد ما خبر کن

گفتی شدم پریشان از مفلسی یاران — بگشا دو لب جهان را پردر و پرگهر کن

گفتی کمر به خدمت بربند تو به حرمت — بگشا دو دست رحمت بر گرد من کمر کن