دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۴۵

تو آب روشنی تو در این آب گل مکن — دل را مپوش پردهٔ دل را تو دل مکن

پاکان به گرد در به تماشا نشسته‌اند — دل را و خویش را ز عزیزان خجل مکن

دل نعره می‌زند که بکش خویش را ز عشق — ور جمله جان نگردی دل را بحل مکن

مس را که زر کنند یکی علم دیگر است — زین‌ها که می‌کنی نشود زر بهل مکن

دوری بگشت این تن کز دل بگشته‌ای — سی سال دور باشد سی را چهل مکن

چیزی که زیر هاون افلاک سوده شد — این سرمه نیست دیده از آن مکتحل مکن

هنگامه‌هاست در ره هر جا مه‌ای است رو — بی‌گاه گشت روز تو خود مشتغل مکن