دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۵۰

جانا بیار باده و بختم تمام کن — عیش مرا خجسته چو دارالسلام کن

زهره کمین کنیزک بزم و شراب توست — دفع کسوف دل کن و مه را غلام کن

همچون مسیح مایده از آسمان بیار — از نان و شوربا بشری را فطام کن

مشتی فسرده را به دم گرم بشکفان — مشتی گدای را شه بااحتشام کن

این روی پرگره را خندان و شاد کن — این عمر منقطع را عمری مدام کن

ای شوق هر دماغ سر عاشقان بخار — وی ذوق هر مقام بر ما مقام کن

آن خانه را که جام نباشد چو نیست نور — ما خانه ساختیم تو تدبیر جام کن

ما را وظیفه‌هاست ز لطف تو صد هزار — درمانده گشت دل که چه گوید کدام کن

خاموش کن که دوست مجیب است بی‌سوال — نظاره کرم کن و ترک کلام کن