دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۵۱

می‌بینمت که عزم جفا می‌کنی مکن — عزم عتاب و فرقت ما می‌کنی مکن

در مرغزار غیرت چون شیر خشمگین — در خونم ای دو دیده چرا می‌کنی مکن

بخت مرا چو کلک نگون می‌کنی مکن — پشت مرا چو دال دوتا می‌کنی مکن

ای تو تمام لطف خدا و عطای او — خود را نکال و قهر خدا می‌کنی مکن

پیوند کرده‌ای کرم و لطف با دلم — پیوند کرده را چه جدا می‌کنی مکن

آن بیذقی که شاه شده‌ست از رخ خوشت — بازش به مات غم چه گدا می‌کنی مکن

آن بنده‌ای که بدر شد از پرتو رخت — چون ماه نو ز غصه دوتا می‌کنی مکن

گر گبر و مؤمن است چو کشته هوای توست — بر گبر کشته تو چه غزا می‌کنی مکن

بی‌هوش شو چو موسی و همچون عصا خموش — مانند طور تو چه صدا می‌کنی مکن