دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۶۴

باز فروریخت عشق از در و دیوار من — باز بِبُرید بند، اشتر کین دار من

بار دگر شیرِ عشق پنجه خونین گشاد — تشنه خون گشت باز این دل سگسار من

باز سر ماه شد نوبت دیوانگی است — آه که سودی نکرد دانش بسیار من

بار دگر فتنه زاد جمره دیگر فتاد — خواب مرا بست باز دلبر بیدار من

صبر مرا خواب برد عقل مرا آب برد — کار مرا یار برد تا چه شود کار من

سلسله عاشقان با تو بگویم که چیست — آنک مسلسل شود طره دلدار من

خیز دگربار خیز، خیز که شد رستخیز — مایه صد رستخیز شور دگربار من

گر ز خزان گُلْسِتان چون دل عاشق بسوخت — نک رخ آن گُلْسِتان، گلشن و گلزار من

باغ جهان سوخته باغ دل افروخته — سوخته اسرار باغ ساخته اسرار من

نوبت عشرت رسید ای تن محبوس من — خلعت صحت رسید ای دل بیمار من

پیر خرابات هین از جهت شکر این — رو گرو مِی‌ بنه خرقه و دستار من

خرقه و دستار چیست این نه ز دون همتی است — جان و جهان جرعه‌ای است از شه خمار من

داد سخن دادمی سوسن آزادمی — لیک ز غیرت گرفت دل ره گفتار من

شکر که آن ماه را هر طرفی مشتری است — نیست ز دلال گفت رونق بازار من

عربده قال نیست حاجت دلال نیست — جعفر طرار نیست جعفر طیار من