دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۶۵

باز درآمد ز راه فتنه برانگیز من — باز کمر بست سخت یار به استیز من

مطبخ دل را نگار باز قباله گرفت — می‌شکند دیگ من کاسه و کفلیز من

خانه خرابی گرفت ز آنک قنق زفت بود — هیچ نگنجد فلک در در و دهلیز من

راه قنق را گرفت غیرت و گفتش مرو — جمله افق را گرفت ابر شکرریز من

سر کن ای بوالفضول ای ز کشاکش ملول — جاذبه خیزان او منگر در خیز من

منت او را که او منت و شکر آفرید — کز کف کفران گذشت مرکب شبدیز من

رست رخم از عبس کاسه ز ننگ عدس — آخر کاری بکرد اشک غم آمیز من

اصل همه باغ‌ها جان همه لاغ‌ها — چیست اگر زیرکی لاغ دلاویز من

ای خضر راستین گوهر دریاست این — از تو در این آستین همچو فراویز من

چونک مرا یار خواند دست سوی من فشاند — تیز فرس پیش راند خاطر سرتیز من

چند نهان می‌کنم شمس حق مغتنم — خواجگیی می‌کند خواجه تبریز من