دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۶۸

باز شکستند خلق سلسله یا مسلمین — باز درافکند عشق غلغله یا مسلمین

دشمن جان‌های ماست دوستی دوستان — مادر فتنه شده‌ست حامله یا مسلمین

آفت عالم شده‌ست ماه‌رخی زهره‌سوز — فتنهٔ آدم شده‌ست سنبله یا مسلمین

لاف ز شه می‌زند سکّه ز مه می‌زند — بر سر ره می‌زند قافله یا مسلمین

ای شده شب روز ما، زآنک دل‌افروز ما — از رخ ما برفروخت مشعله یا مسلمین

چون خرد نیک پی در چله شد پیش وی — جوش برآرد چو می در چله یا مسلمین

عشق چو آمد پدید عقل گریبان درید — از پی بی‌دل رسید مشغله یا مسلمین

بدگهری کو ز جهل تاج شهان را بماند — بر دُم گاوان شود زنگله یا مسلمین

ناله ز هجر و زوال خاست ز ذوق وصال — دانک بسی شکرهاست در گله یا مسلمین