دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۷۱

هر چه کنی تو کرده من دان — هر چه کند تن کرده بود جان

چشم منی تو گوش منی تو — این دو بگفتم باقی می‌دان

گر به جهان آن گنج نبودی — بهر چه بودی خانه ویران

گنج طلب کن ای پدر من — دست بجنبان دست بجنبان

بوی خوش او رهبر ما شد — تا گل و ریحان تا گل و ریحان

ذره به ذره مشتریندت — گوهر خود را هین مده ارزان

موش درآید گربه درآید — گر بگشایی تو سر انبان

عشق چو باشد کم نشود جان — دور مبادا سایه جانان

باقی این را هم تو بگویی — ای مه مه رو زهره تابان